خدایا............ممنونم ازت.....خیلی خیلی خیلی ممنونم

به خاطر این دوستان گلی که به بهانه و واسطه این وبلاگ به من هدیه دادی تا من تنها نباشم آخه تنهایی مختص ذات توست

دوستانی که خودت مهمون این وبلاگشون کردی

عزیزانی که بدون اینکه حتی بدونم کی هستن و چه کاره اندو کجا

زندگی میکنن،خیلی دوسشون دارم ،چون تو دوسشون داری خدا جون

فقط منو ببخش که نمیتونم با پست ها و مطالبم از این مهمونات خوب و اون طور که حقشونه پذیرایی کنم .....

مقدمتون روی چشمانم خیلی خوش آمدین

این بخش همواره ثابته و مطالب جدید زیرش قرار میگیرن

مدتیه که چشمام دیگه حرفی واسه گفتن ندارن                    .

مدتیه که نه تلویزیون تماشا می کنم نه روزنامه می خونم .

 مدتیه که از تمسخر ادراک و شعور انسان ها حالم به هم نمی خوره .

 مدتیه که از نداها جز ناله ای به گوشم نمی رسه و خورشید ها غروب کرده اند .

 مدتیه که برای کودکان و زنان خیابانی گریه نکردم چون دیگه تو چشمام اشکی نمونده  .

 مدتیه که شب ها خواب به چشمام به راحتی می شینه و دلم برای دریا تنگ نمی شه.

 مدتیه که نسیمی نوزیده و آسمون هم چشم گریه کردن نداره.

 مدتیه که من مرده ام

برای تو می نویسم  تا که بخوانی یا نخوانی

از تو می نویسم  تا به کلمات بدهکار نباشم

به هوای تو می نویسم تا آسمان همیشه بباردو ببارد

‎

آخرای فصل پاییز یه درخت پیر و تنها

دست خودم نیست

اگر می بینی عاشق تو هستم ، دیوانه تو هستم ، و تمام فکر و زندگی من تو شده ای
به خدا بدان که این دست خودم نیست!

اگر میبینی چشمانم در بیشتر لحظه ها خیس است و دستانم سرد است و اگر میبینی همه لحظه های دور از تو بودن اینهمه سخت و پر از غم و غصه است بدان که این دست خودم نیست!

دست خودم نیست که همه لحظه ها تو را در جلو چشمانم میبینم و به یاد تو می باشم.

دست خودم نیست که دوست دارم همیشه در کنارت باشم ، دستانت را بگیرم ، بر
لبانت بوسه بزنم و تو را در آغوش خودم بگیرم!

به خدا دست خودم نیست که هر شب به آسمان نگاه می اندازم و ستاره ای درخشان را میبینم و به یاد تو می افتم!

دست خودم نیست که هر سحرگاه به انتظارت مینشینم تا در آسمان دلم طلوعی دوباره داشته باشی

گفتی به من تا شقایق هست زندگی باید کرد  

نیستی تا ببینی که شقایق هم مرد

ديشب رويايي داشتم:

خواب ديدم بر روي شنها راه مي روم. همراه با خود خداوند .

و بر روي پرده شب تمام روزهاي زندگيم را  مانند فيلمي مي ديدم.

همانطور که به گذشته ام نگاه مي کردم.. روز به روز از زندگي ام مانند دو رد پا بر روي پرده

ظاهر شد. يکي مال من و يکي از آن خداوند.

راه ادامه يافت تا تمام روزهاي تخصيص يافته خاتمه يافت.

آن گاه ايستادم و به عقب نگاه کردم.

دربعضي جاها فقط يک رد پا وجود داشت .....

اتفاقا آن محلها مطابق با سخت ترين روزهای زندگيم بود .روزهايي با بزرگترين رنجها.

 ترسها.دردهاو....

آن گاه از او پرسيدم :

خداوندا ! تو به من گفتي که در تمام ايام زندگيم با من خواهي بود و من پذيرفتم که با تو

 زندگي کنم.

خواهش مي کنم به من بگو چرا در آن لحظات درد آور مرا تنها گذاشتي؟

خداوند پاسخ داد:

فرزندم تو را دوست دارم و به تو گفتم که در تمام سفر با تو... خواهم بود من هرگز تو را تنها

 نخواهم گذاشت. نه حتي براي لحظه اي  و من چنين نکردم.

هنگامي که در آن روزها  يک رد پا بر روي شن ديدي  من بودم که تو را به دوش کشيده

 بودم.